سابقۀ پرورش حیوانات برای استفاده از گوشت، شیر، تخم، پوست، پشم و حتی نیروی کار آنها به چندهزار سال پیش باز می​گردد. به احتمال زیاد، اولین حیوانات پرورشی بزها بودند و به گمان بسیاری حدود ۱۰ هزار سال پیش برای اولین بار در کوه​های زاگرس اهلی شدند.

تا قبل از اهلی کردن حیوانات، رابطۀ انسان با حیوان در بدترین حالت رابطۀ شکارچی با شکار بود. حیوانات دیگر زندگی طبیعی خود را داشتند در حالی که ممکن بود روزی توسط یک حیوان شکارچی که می​توانست یک انسان هم باشد، شکار شوند. اهلی کردن حیوانات فصل جدیدی در رابطۀ انسان با حیوانات دیگر گشود، فصلی که جز استثمار و سیاهی برای حیوانات دیگر چیزی به ارمغان نیاورد. حیوانات پرورشی به دنیا می​آیند تا بعد از مدت کوتاهی کشته شوند  بی​آنکه از آزادی و سایر لذت​هایی که طبیعت برای آنها در نظر گرفته است بهرۀ کافی برده باشند. امروزه به دلیل مصرف بی​رویۀ محصولات حیوانی و در نتیجه، نیاز برای تولید بی​رویه باعث شده است که زندگی حیوانات پرورشی سیاه​تر از هر زمان دیگر باشد. در دامداری​های صنعتی (فله​ای) چندین هزار حیوان باید در کمترین فضای ممکن زندگی کنند، در کوتاه​ترین زمان ممکن به بالاترین وزن ممکن برسند و کشته شوند. برای افزایش سریع و بی​رویۀ وزن حیوانات، از روش​هایی مانند تغییراث ژنتیکی، اصلاح نژادی و خوراندن مواد هرمونی استفاده می​شود. تقریباً همۀ حیوانات پرورشی از مرغ​ها گرفته تا گاوها زیر وزن خود درد می​کشند، ناراحتی قلبی دارند یا شَل هستند. تلقیح مصنوعی، بارداری​های پی در پی، زندگی در قفس​ها یا اصطبل​های قفقان​آور به دور از نور خورشید و هوای آزاد، درد، قطع عضو بدون بیهوشی یا بی​حسی، سفرهای طاقت​فرسا از این شهر به آن شهر یا حتی از این قاره به آن قاره، مرگ​های دردناک و ترسناک... زندگی این حیوانات را تشکیل می​دهد. زندگی هیچ کدام از این حیوانات با زندگی آنها در محیط​های آزاد و طبیعی شباهتی ندارد. اگر کمی از وقت خود را صرف مطالعه و مشاهدۀ زندگی حیوانات در دامداری​های سنّتی و صنعتی کنیم، می​بینیم اگر چه ممکن است شرایط زندگی برای برخی از این حیوانات کمی بهتر از حیوانات دیگر باشد،  در میان تمام حیوانات پرورشی، چه آنهایی که به روش سنّتی پرورش داده می​شوند و چه آنهایی که در مزارع صنعتی به دنیا می​آیند، تنها یک دسته واقعاً خوشبخت هستند: حیواناتی که مرده به دنیا می​آیند!

چه حیواناتی جزء حیوانات پرورشی محسوب می​شوند؟
تا چند دهه پیش تعریف حیوانات پرورشی به گاوها، گوسفندها، بزها، خوک​ها، مرغ​ها، بوقلمون​ها، اردک​ها، غازها، اسب​ها، برخی از انواع ماهی​ها و در موارد محدود به خرگوش​ها محدود می​شد ولی امروز کمتر حیوانی وجود دارد که در جایی از دنیا پرورش داده نشود: در کشورهایی مانند چین سگ​ها و گربه​ها برای گوشت و پوستشان پرورش داده می​شوند. پرورش کانگورو برای گوشت در سال​های اخیر در برخی از نقاط دنیا باب شده است. پرورش بلدرچین و شترمرغ برای گوشت و تخم حتی در ایران هم رایج است. در برخی از کشورها مانند چین انواع خاصی از خرس، موش، چین​چیلا، راکون و دیگر حیوانات پشمالو برای پوستشان پرورش داده می​شوند.  پرورش انواع حیوانات مخصوصاٌ جوندگانی مثل موش، خرگوش، همستر برای استفاده در آزمایشات در بیشتر نقاط دنیا کاملاً جاافتاده است.  در برخی از مناطق دنیا تمساح​ها برای استفاده از پوست و گوشتشان پرورش داده می​شوند و در جایی دیگر پرورش نوع خاصی از خرس قهوه​ای برای استفاده از ادرار آنها در پزشکی مبتنی بر خرافات (!) رایج است. خلاصه کمتر حیوانی وجود دارد که در جایی از دنیا برچسب "حیوان پرورشی" نخورده باشد و بحث حیوانات پرورشی بحث صد دیوان است. به هر حال، با توجه به اینکه خوانندگان این سایت همه فارسی​زبان هستند، من تنها به حیواناتی می​پردازم که در واژه​نامۀ فرهنگی ایرانیان و سایر کشورهای فارسی​زبان به عنوان حیوانات پرورشی شناخته شده​اند.