توضیحات

نوشته شده توسط: تالین ساهاکیان

📅 منتشر شده در 05 آبان 1397

چه چیزی کم دارند؟ 

این که می‌گویند آن خوش‌تر ز حسن

یار ما این دارد و آن نیز هم

زیبارویان زیباصفت سرزمین ما... نگاهشان ترکیبی وصف‌ناپذیر از درد و ترس و امید و شرم و مهربانی و بخشش و لطافت است انگار همیشه در لبهٔ پرتگاه ایستاده‌اند و می‌دانند که بدترین‌ها پیش می‌آید چون غیر از بدی چیزی از این روزگار غریب با مردمان غریب‌ترش ندیده‌اند ولی تهِ تهِ نگاه رازدارشان هنوز نقطهٔ امیدی با سماجت سوسو می‌زند، انگار به خودشان دلداری می‌دهند که شاید این بار متفاوت باشد، شاید این آدم متفاوت باشد، شاید امروز متفاوت باشد، شاید شاید شاید...آنها می‌خواهند ببخشند، دردها را فراموش کنند، امیدوار باشند و از نو شروع کنند، دوست داشته باشند و دوست داشته شوند....

راستی چه چیزی کم دارند این سگ‌ها از سگ‌های نژاد «فلان» و «بهمان» که هیچ کس آنها را نمی‌خواهد و هرگز روی خوشی و امنیت را نمی‌بینند؟ چرا باید همیشه قربانی تحقیر و آوارگی و قتل‌عام و گرسنگی و سرما باشند؟

زیبا نیستند؟ کدام نگاه زیبایی‌شناس می‌تواند منکر زیبایی آنها شود؟!

باهوش نیستند؟ چرا، آنها خیلی هم باهوش هستند حتی بیشتر از خیلی از سگ‌های به اصطلاح نژاددار!

با محبت نیستند؟ آنها معدن محبت‌اند.

تعلیم‌پذیر نیستند؟ چه کسی سعی کرده آنها را تعلیم بدهد که ناموفق مانده است؟!

قدردان یا باوفا نیستند؟ کسانی که شانسی به آنها داده‌اند می‌دانند که آنها تا پای جان قدردان و وفادارند.

چرا بیشترِ حیوان‌دوستان به جای آنکه سرنوشت حیوانی را از«دردناک» به «خوش» تغییر دهند ‌ترجیح می‌دهند از کسانی که با توله‌کشی و خرید و فروش ‌سگ‌های به اصطلاح نژاددار کسب درآمد می کنند «خرید» کنند؟

واقعاً چه چیزی کم دارند این سگ‌ها از سگ‌های پرورش داده شده؟ نژاد؟ یعنی اگر اسم نژاد این‌ها «می می» یا «چی چی» بود وضعیتشان فرق می‌کرد؟! این حیوانات درد کشیدهٔ فوق‌العاده باعاطفه فقط و فقط شایستهٔ بهترین‌ها هستند و نه یک ذره کمتر!

آیا شایسته است در حالی که هر روز این همه سگ خارق‌العاده و در عین حال، بی‌پناه و مظلوم، در کشورمان قربانی گرسنگی و آوارگی و کشتار و تصادفات و آزارهای گوناگون می‌شوند، سگ‌های نژاد فلان و بهمان پرورش داده و فروخته شوند؟ یک حیوان‌دوست واقعی در قید «نجات» است نه «نژاد». قسمتی از راه حل باشیم نه مشکل!

توضیحات

نوشته شده توسط: تالین ساهاکیان

📅 منتشر شده در 01 آبان 1397

پروژهٔ مهد کودک فیل‌ها

اگر چه خرید و فروش عاج در بیشتر جاهای دنیا ممنوع است، هر سال ۳۵۰۰۰ فیل به طور غیر مجاز برای عاج شکار می‌شوند (هر ۱۵ دقیقه یک فیل). بچه فیل‌ها که به مدت خیلی طولانی به مادرشان وابسته‌اند و بدون مادر شانسی برای بقا ندارند، معمولاً در نتیجۀ گرسنگی می‌میرند یا توسط حیوانات وحشی دیگر کشته می‌شوند. تعدادی از سازمان‌های حقوق حیوانات، از جمله، سازمان IFAW که یکی از بزرگترین سازمان‌های حمایت از حیوانات در سراسر دنیاست، پروژه‌های بلندمدت موثری برای نگهداری از بچه فیلهای یتیم و برگرداندن آنها به طبیعت دارند یا از پروژه‌هایی که توسط مقامات محلی آفریقا شروع شده‌اند حمایت می‌کنند مثلاً در پارک ملی شهر کافوئه در کشور زامبیا، یک پروژۀ منظم برای نجات بچه فیل‌ها وجود دارد. این پارک ملی، یک «مهدکودک» برای فیل‌های یتیم دارد. بچه فیل‌ها معمولاً گیج و ضعیف از سوء تغذیه و در حالی که از مرگ مادر ضربۀ روحی شدیدی دیده اند و هنوز در حالت شوک هستند،  پیدا میشوند و به این مهد کودک آورده می‌شوند. هر فیل یک مربی دارد که مانند مادر از او مراقبت می‌کند. بچه فیل‌ها تا دو سالگی شیر می‌خورند و در تمام این مدت، در مهد کودک می‌مانند. مربیان هر دو یا سه ساعت یک بار برای بچه فیل‌ها شیر مخصوص درست می‌کنند و با شیشه به آنها می‌خورانند. بیشتر مربیان حتی شبها در کنار بچه فیل‌ها می‌خوابند تا اگر آنها کابوس می‌بینند و از خواب می‌پرند کاملاً به آنها نزدیک باشند. در مدت مهدکودک، مربیان کارهایی مثل حمام گِل گرفتن و خوردن گیاهان را به بچه فیلها یاد می‌دهند. پس از دو سالگی، بچه فیل‌ها به قسمت بزرگترها آورده می‌شوند و در حالی که مربیان آنها را زیر نظر دارند و از حیوانات وحشی محافظت می‌کنند می‌توانند هر روز ساعت‌ها پیاده‌روی کنند، با طبیعت کاملاً آشنا شوند و حتی با گله‌های فیل در پارک وحش ارتباط برقرار کنند. پروسۀ ‌بزرگ کردن و آماده کردن یک بچه فیل برای برگشت به طبیعت و یک زندگی طبیعی ممکن است تا ۱۰ سال طول بکشد. پس از این دوره، فیل‌ها زندگی مستقل خود را در پارک وحش آغاز می‌کنند.سازمان IFAW در کنار حمایت از پروژه‌های نگهداری و بزرگ کردن بچه فیل‌های یتیم، پروژه‌های موثری برای جلوگیری از شکار فیل و همچنین، آموزش مخصوص ماموران گمرک برای کشف محموله های عاج و جلوگیری از قاچاق و فروش آنها دارد. 

چطور می‌توانیم از فیل‌ها حمایت کنیم؟

۱- مراقب باشیم وسایلی را که در آنها عاج به کار رفته است نخریم و به دیگران نیز آگاهی بدهیم.

۲- اگر به کشورهایی سفر می‌کنیم که از فیل‌ها به عنوان حیوانات سواری و تفریحی استفاده می‌کنند به هیچ عنوان از این تجارت کثیف حمایت نکنیم.

۳- هرگز به سیرک‌ها یا جاهای دیگری که از حیوانات وحشی، از جمله فیل‌ها، در برنامه‌های نمایشی خود استفاده می‌کنند وارد نشویم. 

۴- در صورت امکان از پروژه‌هایی که از فیل‌ها و زیستگاه‌هایشان محافظت می‌کنند پشتیبانی مالی کنیم.

فیل‌ها هرگز فراموش نمی‌کنند! ما هم آنها را فراموش نکنیم!

توضیحات

نوشته شده توسط: تالین ساهاکیان

📅 منتشر شده در 27 مهر 1397

حیوان‌آزار بدشانس!

سه‌تایی داریم به طرف سوپرمارکت می‌رویم. رایان، پسرم، دو سه ماهه است و در کالسکه برای خودش دست و پا می‌زند و گاهی نق می‌زند. بارنی، سگم، چند قدم عقب‌تر از ماست و در آسمان هفتم، شاید هم هشتم یا حتی نهم سِیر می‌کند! اینکه باغچه‌ها و بوته‌ها را میلیمتر به میلیمتر و با چنین دقت و شوری  بو می‌کند، جای کوچک‌ترین شکی باقی نمی‌گذارد که «آیون» امروز از اینجا رد شده است و برایش علامت‌های عاشقانه گذاشته است. آیون، عشق اول و آخر بارنی است. دو سال است که بارنی نه یک دل که صد دل عاشق این خانم که جثه‌اش از خودش خیلی بزرگ‌تر است شده است و البته خوشبختانه این عشق، دوطرفه است. اگر چه این رابطه از بعضی جهات تکنیکی کار نمی‌کند، تا همین اواخر دل‌داده و دلبر عشق شادکامی داشتند! تا همین دو سه ماه پیش سرپرست آیون روزی چند بار با دوچرخه به جنگل کنار ما می‌آمد و آیون را برای گردش می‌آورد و عاشق و معشوق حداقل هفته‌ای چند بار همدیگر را زیارت می کردند ولی از آنجا که سرنوشت معمولاً با عشق‌های بزرگ همراهی نمی‌کند، سه ماه پیش سرپرست مهربان آیون بعد از یک عمل جراحی ساده به باکتری‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک بیمارستانی مبتلا شد و درگذشت. همسر و دختر او هم به ندرت با آیون به طرف جنگل می‌آیند و معمولاً مسیرهای کوتاه را در نزدیکی خانهٔ خودشان انتخاب می‌کنند و به این ترتیب، بارنی و آیون به ندرت همدیگر را می‌بینند. برای همین است که بارنی دل‌داده امروز گاه گاهی می‌ایستد و دیگر نمی‌خواهد قدم از قدم بردارد. اگر می‌توانست بوته‌ها و خاک علامت‌گذاری شده را با خودش می‌برد! بارنی و رایان آنقدر مشغولم کرده‌اند که تقریباً یک سوم خیابان طولانیمان را پشت سر گذاشته‌ام بدون اینکه نگاهی به جلو بیندازم ولی وقتی برای اولین بار سرم را بالا می آورم و به جلو نگاه می‌کنم، به چشمانم اطمینان نمی‌کنم. کمی جلوتر از ما، یک پیرزن و پیرمرد  با لباس‌های خیلی عجیب و غریب و چین‌چینی پشمی و کفش‌های گیوه‌مانند قدم می‌زنند. این مثل آن است که وسط یک فیلم ساخت ۲۰۱۰، صحنه‌ای از یک فیلم سیاه و سفید مربوط به دورهٔ قاجار ظاهر شود.  از کجا آمده‌اند؟ آیا گم شده‌اند؟ کمی نزدیک‌تر می‌شویم. از نیم‌رخشان مشخص است که بین ۸۵ تا ۹۰ سال سن دارند و با اینکه هر دو کمی قوز دارند، به نسبت سنشان سالم و سرحال به نظر می‌رسند. می‌خواهم بپرسم آیا به کمک نیاز دارند؟ آیا گم شده‌اند؟ به کجا می‌روند؟ ولی به چه زبانی؟ حدس می‌زنم از یکی از کشورهای جماهیر شوروی سابق آمده باشند. شاید اگر روسی بلد بودم می‌توانستم با آنها صحبت کنم ولی از طرف دیگر، خیلی مطمئن و مصمم قدم بر می‌دارند. مشخص است که می‌دانند به کجا می‌روند. نه، به نظر نمی‌رسد که گم شده باشند. از کنارشان رد می‌شویم و برای اینکه مزاحمشان نشویم کمی از پیاده‌رو به داخل خیابان منحرف می‌شویم و از آنها جلو می‌زنیم. کاملاً ساکت‌اند. کمی جلوتر می‌رویم. بارنی باز به طرف باغچه منحرف شده است و به نظر می‌رسد علامت بعدی معشوقش را پیدا کرده است. دقیقاً در لحظه‌ای  که سرم را به عقب و به طرفش بر می‌گردانم،  یک سنگ کوچک به او می‌خورد. سرم را کاملاً به عقب بر می‌گردانم.  پیرمرد دارد قد راست می‌کند. باورم نمی‌شود یک پیرمرد حداقل ۸۵ ساله روی زمین خم شده باشد تا یک سنگ را بردارد و به یک سگ بزند! بارنی هم کاملاً تعجب کرده است و نمی‌داند چه اتفاقی افتاده است. برای چند لحظه مات و مبهوت به من و اطراف نگاه می‌کند «چی شد؟ کی بود؟ چطور شد؟». من هم کاملاً می‌ایستم و به پیرمرد و پیرزن که پشت سرم هستند نگاه می‌کنم. مانده‌ام چه واکنشی نشان بدهم؟ اصولاً به پیرمردی که به یک سگ سنگ می‌زند چه می‌شود گفت؟ اصلاً شاید زوال عقل دارد، یعنی حتماً زوال عقل دارد. اصلاً حتی اگر بخواهم چیزی بگویم، باید به چه زبانی بگویم؟ آلمانی؟ انگلیسی؟ نه فراموش کن. در همین فکرها هستم که پیرزن سکوت را می‌شکند:«مرد! آخه مگه مخت پاره‌سنگ بر می‌داره؟! خب سگشو زدی عصبانی شده.»پیرمرد در حالی که سعی می‌کند به من نگاه نکند: «عصبانی بشه. هر چی می‌خواد بگه. من که نمی‌فهمم چی می‌گه. بهش نگاه نکن. بهش نگاه نکن. رد شو.» و می‌توانید سه تا حدس بزنید این مکالمهٔ زیبا به چه زبانی صورت می‌گیرد! آلمانی؟ نه! انگلیسی؟ نه! روسی؟ نه! رو به پیرمرد می گویم: «شما خیلی خوب هم متوجه می‌شین من چی می گم»!پیرمرد در حالی که از تعجب چشم‌های چروکیده‌اش از حدقه در می‌آیند و انگار من اصلاً آنجا نیستم رو به پیرزن می‌گوید: «ارمنی حرف می‌زنه؟»پیرزن با تعجب: «آره.»و رو به من: «دختر جون تو ارمنی هستی؟»من: «بله».پیرمرد باز هم من را نادیده می‌گیرد و رو به زنش می‌گوید «ارمنیه؟»پیرزن: «آره. شنیدی که گفت ارمنیه».پیرمرد: «ای تف به این شانس. تف به این شانس. من برم کنار دریا می‌خشکه. چهار دونه ارمنی‌ایم کلاً تو دنیا. بلند شدیم اومدیم این کلهٔ دنیا. هیچ کی زبونمونو نمی فهمه. اون وقت  این باید ارمنی می‌بود؟ ای تف. ای تف. ای بخشکی شانس...»من کم مانده از خنده منفجر بشوم. دلم کمی برای پیرمرد سوخته است.پیرزن می گوید «دختر جون ببخشید. این مرد عقل درست حسابی نداره. جوونیش عقل درست حسابی نداشت حالا که دیگه پیر و خرفت شده خیلی بدتر».بعد می‌خواهد بداند که از کجا آمده‌ام و از کدام «قوم»ام و بچه‌ام پسر است یا دختر و خیلی چیزهای دیگر...و در تمام مدتی که او این صد سوالی را از من می پرسد، پیرمرد زیر لب به زمین و زمان فحش می‌دهد. می‌خواهم به خانه دعوتشان کنم ولی گم نشده‌اند، از یکی از دهات دورافتادهٔ ارمنستان برای تور سه‌ماهه پیش نوه‌شان آمده‌اند و نوه‌شان در خانه منتظرشان است. خداحافظی می‌کنند و راه می‌افتند. بارنی سنگ را کاملاً فراموش کرده است و باز در آسمان نهم است. من هم کنارش می‌ایستم. دیگر اعتماد نمی‌کنم آنها پشت سرمان بیایند. موقع خداحافظی پیرمرد بالاخره به من نیم‌نگاهی می‌کند و می‌گوید: «خدا بچه‌اتو برات نگه داره» ولی به محض اینکه راه می‌افتند به پیرزن می‌گوید: «زن من بهت می‌گم بدشانس‌ترین آدم دنیام، این هم شاهدش. بهت ثابت شد؟».پیرزن می‌گوید: «بدشانس‌ترین آدم دنیا منم که ۷۰ سال آزگاره با تو سر می‌کنم. همه جا هم آبروی آدم را می‌بری. شرم هم نمی‌کنی». من در حالی که نمی توانم جلوی خنده‌ام را بگیرم، چند دقیقه آنجا می‌ایستم و آنها را در حال دور شدن نگاه می‌کنم. در مورد اینکه کدامشان بدشانس‌تر است، نظری ندارم.

توضیحات

نوشته شده توسط: تالین ساهاکیان

📅 منتشر شده در 27 مهر 1397

نه و هزاران بار نه به تکثیر حیوانات خانگی!

آیا فکر می‌کنید سگ یا گربه‌تان خیلی دوست داشتنی و بامزه است و به همین دلیل باید تکثیرش کرد؟
آیا فکر می‌کنید چون سگ یا گربهٔ خانگیتان به اصطلاح «نژاددار» است، بچه‌هایش حتماً به خانه‌های خوب می‌روند و زندگی خوبی خواهند داشت؟
آیا فکر می‌کنید از همین حالا مشخص است توله‌های سگتان پیش چه کسی می‌رود؟ یکی پیش دخترخاله ملیحه که گفته است حتماً یکی از توله‌ها را می‌خواهد، یکی پیش آقا محمود که عاشق سگ شماست، یکی پیش همکار سابقتان، یکی پیش آقا عباس، یکی پیش منیره خانم که در همسایگی زندگی می‌کند و اگر تعداد بچه‌ها بیشتر بود، برای بقیه هم بالاخره یکی پیدا می‌شود؟
آیا فکر می‌کنید چون گربه‌تان پرشین یا خیلی بامزه است حیواندوستان برای بردن بچه‌هایش صف خواهند کشید مثل همین خانوادهٔ آقای رسولی که گفتند یکی از بچه‌هایش را می‌خواهند؟
و حالا:
آیا می‌دانید چند تا سگ و گربهٔ دوست داشتنی، بامزه، زیبا و خارق‌العاده هر سال در سوله‌های مرگ و پناهگاه‌ها در سراسر دنیا به مرگ آسان کشته می‌شوند یا در خیابان‌ها از گرسنگی و بیماری و سرما و تصادفات به بدترین مرگ‌ها می‌میرند؟
آیا پست‌های حمایتی را دنبال می‌کنید تا بدانید مخصوصاً در ایران چه تعداد سگ و گربهٔ به اصطلاح نژاددار مرتب از این دست به آن دست واگذار می‌شوند و هرگز آرامش پیدا نمی‌کنند یا شکنجه می‌شوند یا در شرایط بسیار نامناسب نگهداری می‌شوند یا برای توله‌کشی در قفس‌های کوچک زندانی و سال‌ها مورد بهره‌کشی قرار می‌گیرند تا در نهایت زجرکش شوند؟
آیا می‌دانید دخترخاله‌تان، ملیحه خانم، سال آینده بعد از بچه‌دار شدن می‌گوید دیگر نمی تواند سگ را نگه دارد؟
آیا می‌دانید مینا خانم تا حالا سگ نداشته است و هنوز فرق تولهٔ سگ و عروسک را نمی‌داند و بعد از آنکه متوجه بشود بچه‌سگ‌ها همیشه بچه باقی نمی‌مانند یا دستگاه گوارشی دارند یا مانند بچه‌های انسان‌ها دندان‌هایشان می‌خارد و ممکن است کفش و دمپایی‌اش را بجوند یا تارهای صوتی دارند که گاهی بی‌موقع به صدا در می‌آیند، علاقه‌اش را به نگهداری سگ‌ از دست می‌دهد و سگ بیچاره بیخانمان می‌شود؟
آیا می‌دانید آقا محمود در یک آپارتمان زندگی می‌کند که همسایه‌ها تحمل سگ در خانهٔ همسایه‌ها را ندارند (!) و با اولین نشانه از وجود یک سگ در خانهٔ آقا محمود، به او چند روز فرصت می‌دهند که سگ را از آنجا ببرد؟
آیا می‌دانید همسر همکار سابقتان از حیوانات متنفر است و حداکثر تا یک هفته بچهٔ بیچاره را بیرون می‌اندازد (و ممکن است این سرنوشت حتی نصیب خود همکارتان هم بشود)؟
آیا می‌دانید آقا عباس تا حالا چند تا سگ داشته است که هیچ کدام بیشتر از یک سال پیش او زنده نمانده‌اند؟ آیا می‌دانید همین سه سال پیش یک سگ دیگر را قبول کرده بود و به جای آنکه او را در خانه نگهداری کند به باغ برده بود و در سرما و گرما رها کرده بود و وقتی سرش شلوغ می‌شد تا ۳ روز یادش می‌رفت به سگ سر بزند تا اینکه یک بار با جنازهٔ سگ مواجه شد؟ 
آیا می‌دانید والدین منیره خانم معتقدند سگ نجس است و اگر قرار باشد منیره خانم میان رفت و آمد با والدین خود و نگهداری یک سگ یکی را انتخاب کند حتماً رفت و آمد با والدین خود را انتخاب خواهد کرد؟
آیا می‌دانید خانوادهٔ آقای رسولی ۸ ساعت در روز همگی بیرون از منزل‌اند و گربهٔ بیچاره بعد از چند ماه دچار افسردگی و ناراحتی‌های شدید روحی می‌شود؟
آیا می‌دانید یک سگ برای آنکه از لحاظ جسمی و روحی سالم باشد باید سه بار در روز به گردش در فضای آزاد برده شود و امکان بازی و ارتباط با سگ‌های دیگر را داشته باشد؟ و حتماً می‌دانید که در ایران بیرون بردن سگ‌ها ممنوع است؟ و می‌دانید مفهوم این آن است که یک سگ حتی در کنار بهترین و مسئول‌ترین سرپرست، یک سگ کم و بیش افسرده است که از داشتن یک زندگی متعادل و نرمال سگی محروم است؟ 
آیا می‌دانید با تولید سگ و گربهٔ بیشتر به مشکل حیوانات بیخانمان دامن می‌زنید و باعث رنج و آوارگی و دربدری حیوانات بیشتری می‌شوید؟
به جای خریدن حیوانات، سرپرستی حیوانات بیخانمان را قبول کنیم و به جای تکثیر حیوانات خانگی، با عقیم‌سازی آنها از به وجود آمدن درد و رنج بیشتر جلوگیری کنیم. قسمتی از راه حل باشیم نه مشکل!